ในความคิดของนุ่นเองคิดว่าการทำงานก็เหมือนการขับรถ เรามักเลือกงาน เลือกเส้นทางที่เหมาะกับเราเสมอ แต่บางครั้งทางที่เราถนัดกลับกลายเป็นทางที่มีคนอยู่บนถนนเต็มไปหมด ยิ่งขับยิ่งเหนื่อย โดนเบียดโดนแทรก ต้องฝ่าฟันตลอดเส้นทาง มันเหมือนกับการทำงานที่เต็มไปด้วยคู่แข่ง เราต้องเก่งจริง เจ๋งจริง หรือ มีเงินทุนมากพอที่จะสามารถทำให้รถธรรมดาๆ ที่เราขับ “บิน” ข้ามอุปสรรคเหล่านั้นไปได้ แน่นอนว่าคนทั้งโลก ไม่ได้เกิดมาเก่งทั้งโลก ต้องผ่านการเรียน การฝึกฝน อาศัยประสบการณ์และความพ่ายแพ้ อาศัยโอกาสที่เหมาะเจาะ
แต่กับอีกหลายคนเลือกเส้นทางที่ไม่มีวันไปถึงจุดหมาย บางคนไม่ชินทางก็หลงวนเวียนกลับมาที่เดิม ในขณะที่บางคนใช้เวลาทั้งชีวิต ขับไปทั้งๆ ที่นึกว่ามันจะมีที่สิ่งหวังอยู่ปลายทาง แต่กลับไม่มี เพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางที่ผู้อื่นมองไม่เห็น เส้นทางที่จะนำพาผู้คนไปสู่จุดหมายได้รวดเร็ว หากเปรียบเทียบกับปริมาณคนทั้งโลก ทำไมคนที่มีฐานะปานกลางและยากจน ถึงมีจำนวนมากกว่าคนรวยๆ บนโลกหลายเท่า หรือ อาจเป็นเพราะคนส่วนใหญ่เค้ามองไม่เห็นทางลัด หรือ ถนนตัดใหม่ที่จะทำให้เค้าไปถึงจุดหมายได้เร็วขึ้น คิดๆ แล้วก็เศร้าที่คนจำนวนมากไม่รู้ว่าถนนในอุดมคติในความฝันยังมีอยู่บนโลก ?? เราอาจอยู่ในสังคมที่มีการต่อสู้กันจนชิน จนบางครั้งลืมไปว่าเป้าหมายของเราที่แท้คืออะไร

Subscribe









