ถนนสายนี้โคตรโล่ง!!!

ในความคิดของนุ่นเองคิดว่าการทำงานก็เหมือนการขับรถ เรามักเลือกงาน เลือกเส้นทางที่เหมาะกับเราเสมอ แต่บางครั้งทางที่เราถนัดกลับกลายเป็นทางที่มีคนอยู่บนถนนเต็มไปหมด ยิ่งขับยิ่งเหนื่อย โดนเบียดโดนแทรก ต้องฝ่าฟันตลอดเส้นทาง มันเหมือนกับการทำงานที่เต็มไปด้วยคู่แข่ง เราต้องเก่งจริง เจ๋งจริง หรือ มีเงินทุนมากพอที่จะสามารถทำให้รถธรรมดาๆ ที่เราขับ “บิน” ข้ามอุปสรรคเหล่านั้นไปได้ แน่นอนว่าคนทั้งโลก ไม่ได้เกิดมาเก่งทั้งโลก ต้องผ่านการเรียน การฝึกฝน อาศัยประสบการณ์และความพ่ายแพ้ อาศัยโอกาสที่เหมาะเจาะ

แต่กับอีกหลายคนเลือกเส้นทางที่ไม่มีวันไปถึงจุดหมาย บางคนไม่ชินทางก็หลงวนเวียนกลับมาที่เดิม ในขณะที่บางคนใช้เวลาทั้งชีวิต ขับไปทั้งๆ ที่นึกว่ามันจะมีที่สิ่งหวังอยู่ปลายทาง แต่กลับไม่มี เพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางที่ผู้อื่นมองไม่เห็น เส้นทางที่จะนำพาผู้คนไปสู่จุดหมายได้รวดเร็ว หากเปรียบเทียบกับปริมาณคนทั้งโลก ทำไมคนที่มีฐานะปานกลางและยากจน ถึงมีจำนวนมากกว่าคนรวยๆ บนโลกหลายเท่า หรือ อาจเป็นเพราะคนส่วนใหญ่เค้ามองไม่เห็นทางลัด หรือ ถนนตัดใหม่ที่จะทำให้เค้าไปถึงจุดหมายได้เร็วขึ้น คิดๆ แล้วก็เศร้าที่คนจำนวนมากไม่รู้ว่าถนนในอุดมคติในความฝันยังมีอยู่บนโลก ?? เราอาจอยู่ในสังคมที่มีการต่อสู้กันจนชิน จนบางครั้งลืมไปว่าเป้าหมายของเราที่แท้คืออะไร

นุ่นเป็นคนนึงที่เรียนมาไม่ตรงกับสายงานที่ตัวเองทำอยู่ แต่อาศัยการเรียนรู้อยู่เสมอ อาศัยความยืนหยัดอดทน แน่นอนช่วงที่เปิดบริษัทใหม่ๆ เราอยากทำอะไรมากมาย แต่ติดปัญหาหลายอย่างทำให้เราไม่สามารถทำอะไรได้รวดเร็ว ทันใจ เงินทุนเราก็น้อย เรียกได้ว่า 7 ปีที่ผ่านมา เหนื่อยสุดๆ แต่การที่ตัวเองเป็นคนที่ทำงานอะไรก็แล้วแต่ “ต้องสนุก” ซึ่ง Marvelic Engine ก็ทำให้พวกเราสนุก มันคือชีวิต มันคืองานที่รัก มันคือบ้านของเรา จากถนน Open Source ที่เราเคยวิ่งเล่นกันสบายๆ ก็เริ่มแน่น เริ่มอึดอัด โปรเจคที่เรากำลังจะทำให้รถของเราบินได้ก็ยังไม่เสร็จ ช่วงนี้นุ่นเลยต้องหาธุรกิจใหม่ๆ เพิ่มเติม อะไรก็ได้ลงทุนน้อยๆ ให้ผลตอบแทนสูง คุ้มค่ากับเวลา

พี่ชายที่แสนดี "หนึ่ง พัสกร"

มองหามาสักระยะ ไม่มีงานไหนที่สามารถวิ่งบนถนนโล่งๆ ได้เลย วันนึง “พี่หนึ่ง” พี่ชายที่แสนดี ก็มาบอกเล่าเรื่องราวดีๆ จาก Aimstar ให้นุ่นรู้จัก (เพื่อนๆ ลองเข้าไปอ่านได้ที่นี่ค่ะ youngrich.net ) วัน นั้นเป็นช่วงต้นเดือนพฤษภาคม ซึ่งเป็นช่วงที่นุ่นกับ @joomlacorner อยากหาเงินมาใช้หนี้ ผ่อนบ้าน ผ่อนรถ เรียกได้ว่างานอะไรก็ต้องทำวะ !!! ตอนแรกบอกได้เลยว่าไม่เชื่อ งานอะไรกันที่ทำแล้วได้เงินเดือนๆ ละแสนใน 3 เดือน 6 เดือนได้เดือนละ 5 แสน ปีนึงก็ได้ล้านนึงต่อเดือน แต่เพื่อนนุ่นที่ชื่อ “หลิน” เค้าทำได้ ตอนนั้นเค้าได้ 8 แสนบาทต่อเดือน ออก C Class มาคันนึง นุ่นเลยลุยทำดู ท้าพิสูจน์ ไม่หือ ไม่ถาม ทำตามอย่างเดียว เดือนพฤษภาคม นุ่นได้รายได้หลังหักภาษี 26,350.31 บาท เดือนมิถุนายน 43,592.45 บาท เดือนกรกฎาคม 129,169.30 …. เฮ้ยย 3 เดือนแสนจริงๆ !!! ซึ่งเดือนที่แล้วพี่ชายนุ่นทำได้ประมาณ 250,000 บาท เป็น Diamond ได้ภายใน 6 เดือน น้องหลินเองทำได้ 1,020,000 บาท ออก SLK มาอีกคัน ใช้เวลาเพียง 13 เดือน รวมรายได้ที่ได้รับไปแล้วกว่า 8 ล้านบาท สำหรับนุ่นเดือนนี้น่าจะได้อยู่ประมาณ 2 แสน สิ้นปี 5 แสน ปีหน้าล้านต่อเดือนแน่ๆ

ช่วงนี้ Aimstar เป็น Golden Timing ที่พวกเราสามารถเยียบมิดไปบนถนนโล่งๆ เป็น “Project ระยะสั้น ที่จะให้ผลตอบแทนระยะยาว เป็น Asset ขนาดใหญ่ที่ให้ Financial freedom” นุ่นไม่อยากเป็นคนนึงที่พออายุมากขึ้น ยังต้องทุ่มเททำงานจนเสียสุขภาพ ไม่มีเวลาให้ครอบครัว คิดดูว่าอายุขนาดนี้ยังขี้เกียจขนาดนี้ …. นุ่นจะทำโปรเจคนี้ให้จบ ที่เหลือจะได้เอาเวลามาใช้ชีวิตให้คุ้ม อยากทำอะไรทำ อยากเที่ยวไหนเที่ยว ครอบครัว คุณพ่อ คุณแม่ พี่บัง และน้องๆ ทุกคนสบาย “นุ่นจะไม่ยอมใช้เวลาทั้งชีวิตเหนื่อยฟรี ! แน่นอน” งานนี้มันก็เป็นอีกช่องทางหาเงิน นุ่นทำได้ ทุกคนก็ทำได้ ใครสนใจจะเดินบนถนนสายนี้ด้วยกันติดต่อมาได้ค่ะ pakdeemongkol at gmail.com

แล้วพบกันที่ความสำเร็จนะคะ
iamnadia

เล่าถึงการทำร้ายตัวเองครั้งแรก … เดิมทีเป็นเด็กตั้งใจเรียนแต่พอเข้าช่วงวัยรุ่น ก็กลายเป็นวัยระเริง พ่อแม่ส่งเรียนพิเศษก็คิดได้แค่ชั้นจะได้ออกจากบ้าน ได้เจอเพื่อน ได้ออกเที่ยว แค่นั้น ไม่ตั้งใจเรียน โดดเรียนเพราะอยากเรียนรู้โลกกว้าง (ข้ออ้าง ที่จริงไม่ชอบเรียน) ไม่เคยคิดวางแผนว่าอยากเรียนอะไร อยากทำงานอะไร ท้ายสุดก็ ent ไม่ติด และได้เรียนในคณะที่ตัวเองเลือกไปงั้นๆ ไม่มีความเข้าใจ ไม่ได้ศึกษาว่าจบมาต้องออกมาทำอะไร แค่คิดว่าเด็กวิทย์อย่างเราเรียน Food Science นี่บอกความเป็นผู้หญิงที่สุดแล้ว แต่เรียนไปก็ยิ่งไม่ใช่ เราไม่ใช่คนที่จะมานั่งทำงานอยู่ในโรงานอาหารกระป๋องแน่นอน แล้วก็กลับก็มานั่งคิดว่าทำไมตอนที่เรียนเศรษฐศาสตร์ เรากลับทำคะแนนได้เป็นอันดับที่ 1 ของ 3 คณะ รวมถึงคณะเศรษฐศาสตร์เอง …. ถึงบางอ้อ!! …Food Science ไม่ใช่ทางถนัด ไม่ใช่ทางที่ชอบ การทำร้ายตัวเองครั้งนั้นทำให้ตกงานอยู่เกือบปี พอมีคนในสายงาน Marketing Communication ให้โอกาสเราทำงาน เราก็ตั้งใจทำงานสุดๆ ได้บริหารจัดการ event ระดับนานาชาติ และมีความถนัดในเรื่องของการวางแผนการตลาด การวางสื่อโฆษณา แต่เพราะเราจบไม่ตรงสาขา ก็ทำให้ต้องพยายามมากกว่าคนอื่นเป็นหลายเท่า นี่แหละคือผลของการไม่นั่งวิเคราะห์ตัวเอง ว่าเราชอบอะไร อยากเรียนอะไร อยากทำอาชีพอะไร ไม่มีเป้าหมาย เป็นพวกอะไรก็ได้ เรียนอะไรก็ได้ …ซึ่งมันไม่ได้ !!

ที่จริงเราเป็นคนเรียนไม่เก่ง ไม่ชอบเรียน แล้วก็ไม่มีพรสวรรค์ด้านไหนติดตัวเรามาเลย เวลาจะทำอะไรต้องเหนื่อยกว่าคนอื่น พยายามมากกว่าคนอื่น แต่เพราะเลือดนักสู้ ชอบทำงาน ทำทุกอย่างแม้กระทั่งเป็นแม่ค้าขายของแถวสีลม นั่งร้อยสร้อยไปขายกลางคืนก็เคยมาแล้ว กลางวันก็ทำงานออฟฟิส คือ เรียกได้ว่าไม่เคยอาย เพราะเราคิดว่าเราหาเงินด้วยวิธีสุจริต ไม่ได้โกงใครหรือทำให้ใครเดือดร้อน … ผลของความตั้งใจ สู้งาน ก็ทำให้เรามีประสบการณ์การทำงานมากขึ้น ได้ทำงานในบริษัทที่ใหญ่ขึ้น จนอายุ 27 เราได้สร้างผลงานเป็นที่ถูกใจผู้บริหาร คือ สามารถจัดงานเปิดตัวบริษัทที่มีคนสนใจเข้าร่วมงานกว่าพันคน ได้เงินเดือนจากการทำงานประมาณ 70,000.- บาท แต่แล้วการทำร้ายตัวเองครั้งที่ 2 ก็เริ่มขึ้น ที่จริงเหมือนคุกรุ่นอยู่นานแล้ว คือ เราเป็นคนทำงานไม่เก็บเงิน ทำงานหนักแค่ไหน ก็จะใช้เงินเพื่อความสุขของตัวเองเท่านั้น แต่ว่าความสุขเหล่านั้นเป็นความสุขทางวัตถุทั้งสิ้น เพราะคิดว่าเราจะมีความสุขเมื่อเรามีรถดีๆ ขับ มีบ้านน่าอยู่ มีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่ ใช้กระเป๋าแบรนด์เนม ….. รู้ตัวอีกที เราก็ได้ทำร้ายตัวเองไปแล้ว ถึงแม้ทุกวันนี้จะมีบริษัทเป็นของตัวเอง “Marvelic Engine” ซึ่งเปิดมาได้ 7 ปีแล้ว แต่เราก็ยังไม่สบาย ยังหาเงินมาใช้หนี้ใช้สิน หาเงินหมุนมาใช้ในธุรกิจ ถึงแม้ว่าบริษัทเราจะเป็นที่รู้จักและที่ยอมรับเพิ่มมากขึ้น แต่เราก็ยังเจอปัญหามากมายให้เราต้องแก้ไขกันไป

การทำร้ายตัวเองสองครั้ง ใช้เวลาถึงครึ่งชีวิต!! ครึ่งชีวิตที่เราย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีก ต่อแต่นี้เลยตั้งใจจะใช้ครึ่งชีวิตที่เหลือ ทำทุกวันให้ดีที่สุด พยายามและขยันให้ถึงที่สุด เพื่อเอาเงินมาใช้หนี้ เพราะไม่อยากให้ตัวเองในวันนี้ ทำร้ายตัวเราเองในวันพรุ่งนี้อีกแล้ว …

อยากฝากเพื่อนๆ ไว้ว่า ไม่ว่าจะทำงานอะไร ขอให้ทำเต็มที่ คิดถึงเป้าหมายในชีวิตว่าเราต้องการอะไร แล้วคิดถึงวิธีการที่จะไปให้ถึง นึกไว้เสมอว่า “อย่าให้ตัวเองในวันนี้ ทำร้ายตัวเองในวันพรุ่งนี้” ค่ะ

ครั้งนี้มีน้องน่ารักของเราคนนึง “น้องเอ็กซ์” @phoeni_X314 ที่เรียนอยู่ที่โน่น เราไม่เคยรู้จักน้องเค้ามาก่อน เจอกันแต่ใน twitter แต่น้องเค้าก็ยอมทิ้งภาระกิจส่วนตัวไปรับเรา แล้วก็พาเราไปเที่ยวโน่นนี่ เป็นตากล้องจำเป็นให้ ต้องขอบคุณจริงๆ

ป้ายต้อนรับ

อยากเก็บเอาเวลานี้ไปแทงหวย

หน้าเหนื่อยๆ ตอนถึงโรงแรม

.

.

.

.

.

.

.

รุ่งขึ้นก็เที่ยวกันเลย

มุ่งหน้า

ใจลอย ^ ^

ติดไม๊หว่า (กลับมาหายหมด)

ทำชิวกินกาแฟ กินติมของโปรด

ไม่ทันไรก็ซื้อของฝากแล้ว

เป้าหมาย วู้ววว เห็นก็เมื่อยละ

เฮ้ย!! อย่าท้อ

เอ้าขึ้นก็ขึ้น เด๋วคนเยอรมันร้องไห้

ตากล้องเรียกร้อง ถ่ายหน่อยพี่!

ขึ้นมาครึ่งทาง แอบเหนื่อย!

ฮึบๆๆ

ชมวิว พักเหนื่อย

อย่าอู้จิ - -"

คุ้มกะที่ขึ้นมาไม๊ล่ะ

ถ่ายรูปหน่อย ยิ้มๆ

ถังเก็บไวน์ โอ้ว so huge

เอ้าพี่ !! ขึ้นไปทำไรอะ

นี่แน่ - 3-

หิวแล้วอะ

วันรุ่งก็เดินทางต่อ

ยาพิษ!!!

ขอถ่ายน้องเอ็กซ์บ้าง

ในปาร์ค

หันมาหน่อยย

มามะ

เอ็กซ์ "ใกล้กันหน่อยพี่!!"

ไหนถ่ายไรบ้าง

นัดกับ alex ที่นี่เตรียมทำงาน

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.
.
.

.

.

.
.
.

.

.
.

.

” ขอขอบคุณจากใจใจจริง ”

Alex -Joomfish ที่เชิญเราไปพูดในงาน JoomlaDayDE

น้องเอ็กซ์นักเรียนไทยในเยอรมัน ทุนคณิตศาสตร์ Heidelberg

.

.
.
.

.

.

.
.
.

ครั้งนี้รูปที่ถ่ายมาหายหมด เหลือไว้ต่างหน้าไม่มาก สงสัยเราต้องซ้ำ !! 555

คิดถึงตอนผมยาวเหมือนกันนะเนี่ย

.

.
.
.

.

.

.

.

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ.
iamnadia

เริ่มจากเสื้อผ้า Brand name 70 ตัว กระเป๋า 11 ใบ

ก่อนอื่นเราต้องหาข้อมูลให้ได้ว่าที่ไหนขายดี คนเดินเยอะ เพราะเราจะไม่เสียเวลานั่งขายอยู่นาน point ของเราคือ ต้องใช้เวลาน้อยที่สุด ขายของให้ได้มากที่สุด? ที่จริงขายได้หมดนะคะตลาดนัดไหนก็ได้ เอาแบบคนเดินเยอะ แล้วก็ไม่ค่อย hiso เท่าไหร่ เพราะเราขายมือสองค่ะ และแล้วนุ่นก็ได้สถานที่ที่ต้องการ ไม่ยากสำหรับมือใหม่หัดขาย “บริเวณด้านหน้าการกีฬาแห่งประเทศไทย? หรือ เค้าเรียกกันว่าหน้า กกท.” อยู่แถวรามฯ” ค่ะ ขายได้ทุกวันนะคะ ที่นี่คนเยอะ เพราะมีคนมาออกกำลังกายตอนเย็นๆ ด้วยค่ะ ขายของครั้งนี้นุ่นเลือกที่จะไปวันเสาร์ (วันสะดวกเราค่ะ) สอบถามได้ความว่ามีการจอง log ตอนบ่ายสามของวันที่เราต้องการขาย หากมี log ที่เหลือจากการจอง และยังมีผู้ขายที่ยังไม่ได้ log จำนวนมาก จะเปิดให้จับฉลากค่ะ? โดยเปิดจองบริเวณป้อมสีขาวๆ ตรงจุดที่มีการขายของ ค่าใช้จ่ายอยู่ที่ 200 บาท ต่อ log ต่อวันค่ะ? เมื่อจองที่ได้แล้วเราจะได้รับใบเสร็จที่จะต้องเก็บไว้ ห้ามทิ้งหรือทำหายนะคะ เพราะจะมีเจ้าหน้าที่คล้ายเทศกิจมาเก็บใบนี้อีกที

ใบเสร็จที่ได้รับ ประมาณนี้เลยค่ะ ห้ามหายนะคะ

พอได้ที่เรียบร้อยก็เริ่มตั้งร้านกันได้ตั้งแต่สี่โมงเย็น แต่นุ่นสายนิดหน่อยค่ะ ไปถึงก็ตอน 5 โมงแล้ว เอารถจอดไว้ที่ด้านใน กกท เลยค่ะ มีที่จอดเยอะแยะ อาจเดินนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร เราแข็งแรง 555 …..? บรรยากาศการขายของสนุกมากเลยค่ะ มีทั้งคนขายคนซื้อสนใจเสื้อผ้าเราตั้งแต่ยังอยู่ในถุง จุดขายเราคือ “เสื้อผ้า Brand Name ราคาถูกจ้าา? 50 บาทเลยจ้า 50 บาท” ประโยคนี้ยังหลอนอยู่ในหัวสมอง เราไม่ได้เตรียมอุปกรณ์ในการตั้งร้านอะไรมากมาย อย่างที่เห็นในภาพเสื่อผืน ผ้ารอง แล้วก็กองเสื้อผ้าขายกันเลย

@najupajoop มาช่วยขาย สนุกมาก

คนเดินเยอะมาก

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เวลาผ่านไปชั่วโมงครึ่งของที่เอามาเหลือเพียงเสื้อผ้า 20 ชิ้น เราขายเสื้อผ้าได้ทั้งหมด 50 ชิ้น กระเป๋าอีก 11 ใบ เกลี้ยงเลย …. เคล็ดลับคือ เราต้องเสียงดังเข้าไว้ ยิ้ม อารมณ์ดี เชื้อเชิญให้คนก้มลงมาดูของๆ เรา อย่าอาย อย่าเสียดายของที่เอามาขาย ไม่งั้นเราจะเหลือเสื้อผ้าที่ไม่ได้ใช้กลับบ้านแน่ และที่สำคัญคือ อย่าขายแพงค่ะ ก็เข้าใจนะคะว่าเราซื้อมาแพง แต่เราไม่ได้ใช้นี่คะ ก็ถือว่า re use ให้คนอื่นเค้าเอาไปใช้บ้าง …. การขายของครั้งนี้นอกจากได้เงินกลับมา 5,100 บาทแล้ว มันยังทำให้เรารู้ว่า “เราทำเรื่องแบบนี้ได้นะ” ถ้าเราเจอความลำบากเข้ามาในชีวิต เราจะไม่กลัวค่ะ เพราะเราทำได้ เราเคยทำมาแล้ว สาวๆ อย่าเอาแต่ซื้อนะคะ ลองทะยอยขายออกไปบ้าง เหลือเราก็บริจาค รับรองได้กลับมาทั้งเงินและความภูมิใจค่ะ

เสื้อผ้า 20 ชิ้น ที่เหลือจากการขายชั่วโมงครึ่ง

ขายเสร็จแล้วอย่าช๊อปต่อนะคะ ไม่งั้นไม่เหลือเงินกลับมาบ้านแน่ค่ะ แล้วเจอกันรอบหน้านะคะ รับรองไม่ต้องรอนานเกินเดือน 555
iamnadia

เปิดตัวไปแล้วนะคะ สำหรับความสามารถใหม่ “ข้อมูลขนส่งมวลชนในกรุงเทพฯ บน Google Maps” คือเหมาะมากจริงๆ ที่ตัวเองเป็นคนหลงทิศหลงทางเป็นประจำ? เมื่อก่อนไม่เคยเอามาใช้เลย Google Maps เนี่ย เพราะรู้สึกว่าดูไม่รู้เรื่อง (ถามคนอื่นง่ายกว่าเยอะ 55) แต่เดี๋ยวนี้ถึงกับอึ้งเพราะตอบโจทย์คนหลงทางอย่างนุ่นได้ดีทีเดียว

เพียงเข้าไปที่ maps.google.co.th คลิกที่ “ขอเส้นทาง” แล้วเราก็ระบุตำแหน่งต้นทาง และปลายทางลงไป แล้วระบุ “ขนส่งสาธารณะ” เท่านี้ ก็เรียบร้อย ไม่ว่าจะเป็น BTS , MRT หรือรถประจำทาง เราก็ไม่หลงอีกต่อไป หรือถ้าขับรถไปเองหรือไปแท็กซี่ ก็ระบุ “ทางรถยนต์” ก็ได้ค่ะ

ค้นหาเส้นทางจากที่ทำงานไปพารากอน

อีกอย่างนุ่นเป็นคนไม่เผื่อเวลาในการเดินทาง การกะเวลาบางครั้งก็ทำให้เราพลาด ไปสายอยู่บ่อยๆ ….? Google เค้าก็มีวิธีการแสดงจุดต่อรถ และระยะเวลาการเดินทางโดยประมาณ? พร้อมรายงานสภาพการจราจรแบบ Real Time กันให้ดู… ชอบฟีเจอร์นี้มากเลยค่ะ ทีนี้ก็ยิ่งทำให้ง่ายในการตัดสินใจว่าจะไปทางไหนดี ไปรถ หรือ ไปรถไฟฟ้า …. หรือ จะอยู่บ้าน 55… ก็แบบว่ากรุงเทพฯ มันรถติดซะจนไม่อยากไปไหน

จากภาพนี่โล่งมากเพิ่งสี่โมงนิดๆ

นอกจากนี้ชีพจรลงเท้าอย่างนุ่นที่ไม่ชอบอยู่นิ่งๆ ไปนั่นไปนี่อยู่ตลอดเวลา เลยได้ใช้บริการแผนที่ของ google ผ่านมือถือ ทำให้สะดวกยิ่งขึ้นค่ะ อย่าง iPhone เค้าก็มีมาให้อยู่แล้ว เรียกได้ว่าดูกันได้แบบ real time จริงๆ ไม่ต้องปริ้นออกมาเป็นกระดาษเหมือนเมื่อก่อน … ชอบทำกระดาษหายอีกต่างหาก – -”

สรุปตอนนี้เหมือนมี Google เป็นเพื่อนตลอดการเดินทางค่ะ ^^
iamnadia

ขอบคุณ MCOT.net ที่เปิดโอกาสให้เราได้เล่าประสบการณ์ดีๆ ครั้งนี้ให้กับเพื่อนๆ ค่ะ
iamnadia

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่าาา
iamnadia

ทีมงาน และเพื่อนๆ ที่ลงแรงมาช่วยงานกันเต็มที่

แน่นอนทีมหลักในการจัดงานยังเป็นทีมลายไทยและ Marvelic เหมือนเดิม โดยมี?คุณอัครวุฒิ ตำราเรียง @joomlacorner เป็นหัวแรงหลัก โดยทำงานตั้งแต่เริ่มแรก ทั้งการ การเจรจากับ OSM (Open Source Matter) ในอนุมัติจัดงาน การเชิญวิทยาการทั้งในและต่างประเทศ หาหัวข้อที่น่าสนใจและเป็นประโยชน์กับการใช้ Joomla รวมถึงการหาผู้สนับสนุนและการประชาสัมพันธ์งานของเราให้เป็นที่รู้จักในต่างประเทศ …. นุ่นเองก็เป็นลูกมือติดสอยห้อยตามและประสานงานในรายละเอียด แต่ก็ต้องยกนิ้วให้ น้องการ์ตูน @kartoonjung แห่ง Marvelic ที่ช่วยนุ่นได้มาก ทำเรื่องยากหลายๆ เรื่องให้เป็นเรื่องง่าย ^ ^

@joomlacorner พ่องาน

ทุกครั้งก่อนที่งานจะเริ่ม ปัญหามากมายเกิดขึ้นให้เราแก้ไข เสียงบ่นและต่อว่าก็มีตลอดที่หน้าโต๊ะลงทะเบียน จนเราอยากจะเลิกจัด เพราะแต่ละครั้งเสี่ยงขาดทุน แล้วยังมาโดนด่าอีก “ท้อใจ” ทั้งๆ ที่เรามีความหวังดี อยากให้ทุกคนที่ใช้ Joomla ได้เข้าร่วมงาน แม้จะต้องเก็บเงินค่าเข้างานต่ำกว่าต้นทุนก็ตาม ….. แต่ทุกความเหนื่อย ความท้อใจที่เกิดขึ้น ก็หายไปทุกครั้ง เมื่อปิดงาน …. เราได้รับคำขอบคุณอย่างท่วมท้น และกำลังใจมากมาย ให้เรา จัดต่อไป เป็นแบบนี้ทุกปีซิน่าาา

บรรยากาศก่อนเริ่มงาน

Marvelic เตรียมตัวรับลงทะเบียน

งานนี้นุ่น @iamnadia และ @lungkao รับหน้าที่พิธีกรจำเป็น

พิเศษสำหรับปีนี้ เราจัดงาน 2 วัน โดยได้รับการสนับสนุนสถานที่ในการจัดงานจาก ม.ศรีปทุม ที่ทีมอาจารย์และนักศึกษาช่วยเราได้มาก ทำให้ปีนี้ผู้เข้าร่วมงานไม่ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายที่มากนัก ค่าลงทะเบียนเราเลยเก็บแค่ 490 บาท ถึงแม้ต้นทุนมากกว่าเป็นเท่าตัวก็ตาม แต่เรายังได้ผู้สนับสนุนอีกหลายรายมาช่วยค่าใช้จ่ายในส่วนนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้สนับสนุนหลักอย่าง NSTDA – NECTEC ที่พยายามให้เงินสนับสนุนเราโดยมี TOSF ช่วยเหลือเรื่องขั้นตอนการจ่ายเงิน ซึ่งต้องขอบคุณ อ. ธวัชชัย และคุณดนุ จาก ICE Solution ที่ช่วยให้เราได้เงินมาใช้จ่ายเพื่อการเตรียมงานได้ทันท่วงที นอกจากนี้เรายังได้รับเงินสนับสนุนจาก JoomlArt ที่แบ่งรายได้บางส่วนจากการขาย Template ในช่วงก่อนงานมาให้เรา ซึ่งเราไม่คิดเลยว่าเค้าจาให้ เพราะเราเคยโดนบางหน่วยงานหลอกมา คงไม่ต้องบอกว่าที่ไหน คือ บอกว่าจะให้ แล้วไม่ให้ ก็เลยไม่อยากตื่นเต้นไป ปรากฏเค้าให้จริงๆ !! แถมเอาผ้าพันคอสีเหลืองสวยจากเวียดนามมาให้นุ่นอีก น่ารักจริงๆ เลย

และผู้สนับสนุนอื่นๆ อีกไม่ว่าจะเป็นTH-NEC ที่ให้ Domain.in.th สำหรับผู้ที่ลงทะเบียนมา 200 ท่านแรก รวมถึง Microsoft และ YellowPages – Hansa อีกทั้งยังมีผู้บริจาคที่มีน้ำใจอย่างคุณคริสจ่ายค่าลงทะเบียนมาเกินกว่า 10 เท่าของค่าลงทะเบียน ทั้งๆ ที่ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว เพียงแค่มาเรียน Joomla กับคุณอัครวุฒิ ก็มีน้ำใจเอาเงินมาช่วยเหลืองาน นอกจากนี้ยังมีเพื่อนเราอย่างคุณสมหมายจาก PaySbuy และคุณท๊อป MD จาก WTEC ที่ให้เงินเรามาส่วนหนึ่ง ถึงจะเป็นเงินเพียงไม่กี่พันบาท ก็ทำให้เรามีแรงจัดงานที่มีค่าใช้จ่ายเกือบล้านได้ ^ ^ นอกจากนี้ยังมี DotArai ที่เอาผ้าปิดปากมาให้กับทุกคนทำให้งานเราอินเทรนมิใช่น้อย และ SUN ที่ทำให้เรามีของแจกตลอดในงานทั้งสองวัน

งานนี้จะไม่ประสบความสำเร็จเลยหากขาด Speaker เด็ดๆ ที่ขนเรื่องมาพูดกันเพียบไม่ว่าจะเป็น ดร.ทวีศักดิ์ ที่เปิดงานให้เราแบบคุณอัครวุฒิหมดเรื่องพูดกันไปเลย Sam @pasamio ที่มาตั้งแต่ปีแรก และจะมาต่อไปเรื่อยๆ เรียกได้ว่ามาตั้งแต่เรียนยังไม่จบ จนตอนนี้ทำงานเรียบร้อย นอกจากนี้ยังมี Toby เพื่อนเราที่มีน้ำใจมาช่วยทุกปีเหมือนกัน Dinh จาก JoomlArt, Azrul @JoomSocial, คุณทวิร @roofimon, คุณบอย @macroart และทีมลายไทยไม่ว่าจะเป็นน้องชัยของเรา @supachai_chai , พี่บู @lungkao รวมถึงยังมีอีกหลายท่านไม่ว่าจะเป็นจาก Microsoft และ PaySbuy (ท่านที่สนใจก็เข้าไปโหลด Slide กันได้ที่ www.joomladay.in.th นะคะ)

บรรยากาศภายในงาน

สุดท้ายก็ต้องขอบคุณเพื่อนเราเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเม่น @imenn และโอ๋ @sexdrum รวมถึงพี่กนกที่ช่วยเป็น Translator ภายในงาน ทั้งแปลจาก Session ที่เป็นอังกฤษเป็นไทย หรือแม้แต่ไทยเป็นอังกฤษ ซึ่งต้องใช้พลังสมองอันมากมาย ทำให้หมดแรงกันไปหลายวันเลย เราเลยพาไปกินๆๆๆๆ เสริมพลังกันหลายรอบ 555 และต้องขอขอบคุณคุณอัครวุฒิ ที่ทำให้งานดีๆ แบบนี้เกิดขึ้นทุกปี ขอบคุณทีมลายไทยและ Marvelic น้องการ์ตูน น้องแวว น้องปริ้น น้องตั๊ก น้องเก่ง น้องเอส น้องนะ น้องหริ่ง และอีกหลายคนที่ช่วยกันจัดงานปีนี้ให้ผ่านพ้นกันไปได้

@imenn @sexdrum

@kartoonjung และ Marvelic ฝ่ายหญิง

และที่ลืมไม่ได้ก็ต้องเป็นพี่ๆ เพื่อนๆ สื่อมวลชน ที่ช่วยกันประชาสัมพันธ์ให้งานนี้เป็นที่รู้จักทั้งก่อนงานและหลังงานขอบคุณ Fukduk.tv ที่ช่วยเรื่องการถ่ายทอดสด …. พูดไปพูดมามีแต่เรื่องขอบคุณ ก็ต้องขอบคุณจริงๆ นี่นา คือ ประทับใจคนมาช่วยงานนี่แหละ ^ ^ ภาพงานต่างๆ ก็คงจะได้เห็นกันไปแล้ว ท่านที่อยากดูแบบเต็มอิ่มก็เข้าไปดูได้ที่นี่เลยค่ะ ( JoomlaDay1 , JoomlaDay2 )

ขอบคุณทุกคนผู้เข้าร่วมงานและทีมงานทุกคนจริงๆ ค่ะ

แล้ววันหลังจะมาเล่างาน JoomlaDay ที่เยอรมันให้ฟังนะคะ วันนี้ หมดแรง ขอตัวก่อน แว้บบบบบ
www.iamnadia.com

เดินทางด้วยเที่ยวบิน OZ0744

เช้าถึงเกาหลีด้วยความร่าเริง

ส่วนพี่เบย์แอบมึน

.

.

.

.

.

.

.

วันแรกเราออกจากสนามบินมุ่งหน้าเกาะนามิ รถติดสุด !!! นั่งรถกว่า 4 ชั่วโมง แวะกิน “DUKKABI” ไก่ผัดเผ็ดบาร์บีคิวบนกะทะยักษ์ กินกะผักแกล้มเป็นอาหารกลางวัน อร่อยไม่อร่อยดูจากภาพกันเลย

รถติดอย่างเหลือเชื่อ

พี่นาญ พี่โชค

พี่เพชร พี่แมว.

DUKKALBI ไก่กะทะยักษ์

ร้อนนะคะ หมายถึง DUKKALBI

วิธีกิน อย่าลืมเอามาห่อด้วยผัก

พี่ศักดิ์โชว์วิธีกินอีกวิธี

เจ้าแร๊กโชว์วิธีผัด

กินเสร็จ ถ่ายรูปกันสักหน่อย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เข้าสู่ “เกาะนามิ” สถานที่โรแมนติกตามละคร Winter Love แต่พอดีช่วงที่ไป ไม่ใช่ Winter แต่เป็น Raining (- -”) … ยังไงก็ไม่สำคัญ เพราะพวกเราก็สนุกได้ พยายามหลับตา แล้วนึกถึงภาพในบรรยากาศ Winter ในใจ

พร้อมขึ้นเรื่อ ดูแม่เต่าซะก่อน

ขึ้นเรือเฟอรี่

ข้าวโพดหร่อยเนอะ

ถึงเกาะ

ลงทุนเช่ารถกอล์ฟดูบรรยากาศ

Raining Love ไม่ใช่ Winter!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เกิดอาการมึน วิงเวียน

วันที่? 2 ล่องเรือที่ “ทะเลสาบซงจู” แต่ไม่ได้เที่ยวกับเค้าหรอก เพราะกว่าจะถึงทะเลสาบเมารถไปซะก่อน พอเค้าจาให้ลงเรือต่อ ก็จาอาเจียนขึ้นมาทันที ขอไม่ลงดีกว่า

จากที่นี่ก็ไปต่อกันที่ “สถาบันสอนทำกิมจิ” ได้ลองทำนิดหน่อย แค่เอากิมจิเข้มข้นที่เค้าทำไว้แล้วมาห่อกับผักกาด เพื่อนำไปหมักและบริจาคให้คนยากจนต่อไป ที่นี่เราได้เรียนรู้วิธีปลูกโสม กินโสมดิบๆ? และลองใส่ชุด “ฮันบก” ชุดประจำชาติเกาหลี พร้อมถ่ายภาพเป็นที่ระลึกกันสนุกสนาน

.

คุณลุงเจ้าของไร่โสม

โสม 6 ปี เค้าว่าดีจริง

เริ่มทำกิมจิกันเลย

ลองใส่ชุดฮันบกครั้งแรก

ขออีกมุม

นางแบบอีกคน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

บ่ายเที่ยว ป้อมฮวาซอง ป้อมกำแพงเมืองหรือป้อมดอกไม้ ที่สร้างรอบตัวพระราชวัง ยาว 5,500 เมตร (แค่ยืนถ่ายรูปไม่ได้เดินจนรอบนะคะ ร้อน ) ปัจจุบัน UNESCO จัดให้เป็นมรดกโลกไปเรียบร้อยแล้ว จากที่นี่เราไปต่อกันที่ พิพิธภัณฑ์คติชนพื้นเมือง เรื่องราวชีวิตของคนเกาหลีตั้งแต่ยุคโบราณที่แสดงโดยหุ่นจำลอง และปิดท้ายด้วยพระราชวังเคียงบ๊อก (ตามหนังเรื่อง Princess Hours) พระราชวังเก่าแก่ที่สุดของราชวงศ์โชซอน พวกเราถ่ายรูปกันสนุกมาก (ดูก็รู้ 55)

ถ่ายกะทหาร

บางส่วนแอบร่มมาถ่ายรูป

รูปปั้นที่ขอแล้วจะได้ลูก

ดูพระราชวังเล็กไปเลย

ทำไมพี่อรไม่โดดค้าาา

พี่เบย์หัวเราะไรคะ

ตรงนี้ขออีกรูปนะคะ

เด๋วนี้เค้าใช้มือถือกันแล้ว!

รวมตัวก่อนกลับ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

วันที่ 3 วันนี้เป็นวันศึกษาดูงานอย่างเป็นทางการ เช้าเรามุ่งหน้าไปที่ หนังสือพิมพ์? “JoongAng Daily” ซึ่งเป็นอันดับหนึงของเกาหลีเลยก็ว่าได้? ซึ่งนอกจากเค้าจะทำหนังสือพิมพ์แล้ว เค้ายังมีหัวหนังสืออีกมากมายที่เจาะตลาดคนทุกกลุ่มไม่ว่าจะเป็นวัยรุ่น ไปจนถึงแม่บ้าน เค้าบอกว่ายอดการขายหนังสือพิมพ์ในปัจจุบันตกลงอย่างน่าตกใจ อาจเป็นเพราะพฤติกรรมผู้บริโภคที่มีการเปลี่ยนไป หันมาบริโภคสื่อหรือ Content ที่เป็น Digital มากขึ้น ส่วนหนึ่งเค้าจึงหันมาให้บริการข่าวผ่านเว็บไซต์และมือถือมากขึ้น อาจเป็นแค่จุดเริ่มต้นที่ยังวัดรายได้ไม่มากนัก แต่คาดว่าจะเพิ่มมากขึ้นอย่างแน่นอน …. ฟังแล้วก็นึกถึงหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่บ้านเรา ที่มีการปรับตัวไปและเตรียมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อยเลยทีเดียว …. (อย่าเครียด !! ยังไงเราก็อย่ในธุรกิจทำเว็บและ? Application บนมือถือ อนาคตงานมีแน่นอน …. มาดูรูปกันต่อ 55)

ระหว่างนั่งรอ

ตั้งใจฟังมาก

เผลอแปบเดียว จบละ

.

.

.

.

.

.

.

จากนั้นเรามาต่อกันที่ “สถานีโทรทัศน์ KBS” ที่นี่เค้าอาลังการงานสร้างมาก ที่นอกจากจะมีรายการโทรทัศน์มากมายแล้ว ยังมีละครที่ไปดังเอาต่างแดน ที่คนไทยติดกันงอมแงม คนเกาหลีเองเวลาจะดูทีวีก็ต้องเสียค่า License คิดเป็นต่อเครื่องกันเลยทีเดียว รายได้ของสถานีโทรทัศน์จึงมาจากค่า License เหล่านี้ด้วย ส่วนการพัฒนาของเค้าก็มีส่วนที่ให้บริการผ่านมือถือกันแล้ว เพราะอินเตอร์เน็ตบ้านเค้าเร็วปรื้ด เรียกได้ว่าดูผ่านเว็บกันเป็นเรื่องธรรมดา (พอหันมาดูบ้านเรา – -”) จากนั้นเค้าก็พาพวกเราดูระบบการทำงานของสถานี สนุกดี เหมือนมาทัศนศึกษาเลยค่ะ ….

รูปรวมหลังจากฟังเสร็จ

มอบของที่ระลึก

ด้านหน้าก่อนเข้าดูงาน

.

.

.

.

.

.

Happy Birthday to You

.

จากนั้นเราก็ไป Dinner กัน ฉลองวันเกิดพี่ๆ ที่เกิดเดือนสิงหาด้วย และตกดึกก็ไป Shopping กันนำโดย อ. ป๋อง (พาหนีทัวร์ซะงั้น) สนุกดีค่ะ แต่ไม่ได้ซื้ออะไรมาก เพราะตังหมด 555 ส่วนวันที่ 4 วันสุดท้ายก็มีแต่เรื่อง Shopping ค่ะ แต่ฝกตก ไม่สนุกเลย

ใใ

ใ

ใ.

ขึ้นเครื่องกลับบ้าน เย้!!

.

… เรื่องราวก็มีประมาณนี้นะคะ รูปช่วงดูงานอาจน้อยไปนิด ขี้เกียจเอาขึ้นละ เอาไว้งานหน้าจะเอามาให้ดูอีกละกันนะคะ สุดท้ายขอขอบคุณพี่ศล สำหรับรูปสวยๆ พี่ไก่สุดยอดล่ามจำเป็น และ อ.ป๋อง รวมถึงเพื่อน บสก มากค่ะ ที่ทำให้มีประสบการณ์ดีๆ แบบนี้ ……………. ไปละค่ะ

กิมจิ !!!!
www.iamnadia.com

.

วันนี้เลยอยากให้เพื่อนหันมาฟังเพลงที่ให้กำลังใจตัวเราเองกันบ้างนะคะ ฟังบ่อยๆ สุขภาพจิตของเราก็จะดีขึ้น อารมณ์ดีขึ้น ทำอะไรก็ดีขึ้นไปหมด เกิดมาเรามีเวลาอยู่แค่ชีวิตเดียว สนุกกับมันค่ะ เพื่อนๆ ที่ผ่านการอกหักมาสดๆ ร้อนๆ หรือ ใครที่อกหักมาเป็นปียังลืมไม่ได้สักที …. ลองหากิจกรรมทำยามว่าง เปลี่ยนมุมมอง เปลี่ยนความคิด แล้วชีวิตเราจะดีขึ้นค่ะ

คนที่เราไม่ชอบ คนที่เราเกลียด ก็ปล่อยเค้าไปค่ะ อย่าไปสนใจ อย่าให้เค้ามาคอยตอกย้ำและทำลายชีวิตของคุณด้วยความรู้สึกของคุณเองนะคะ ….. วันนี้ลองหันมาฟังเพลงที่ให้กำลังใจตัวเราเอง หรือ ให้กำลังใจคนที่เรารักกันบ้าง สำหรับนุ่นชอบเพลงนี้ค่ะ “ที่วันนี้” ของพี่บอย

ใครมีเพลงดีๆ ก็แนะนำมาให้นุ่นฟังบ้างนะคะ
ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้ค่ะ
iamnadia.com